|
MYSZ
BERBERYJSKA
SYSTEMATYKA
Domena
- Eukaryota/Eukarya (Eukarioty)
Królestwo - Animalia (Zwierzęta)
Podkrólestwo - Histozoa (Tkankowce)
Typ - Chordata (Strunowce)
Podtyp - Wertebrata (Kręgowce)
Gromada - Mammalia (Ssaki)
Podgromada - Theria (Ssaki żyworodne/właściwe)
Szczep - Eutheria/Placentalia (Łożyskowce)
Rząd - Rodentia (Gryzonie)
Rodzina - Muridae (Myszowate)
Rodzaj - Lemniscomys
Gatunek - Lemniscomys barbarus
Podgatunek - L.
barbarus zebra
L. barbarus
fasciatus
L.
barbarus albolineatus
L.
barbarus convicutus
L.
barbarus manteufli
L.
babrarus spekei
Gatunek - Lemniscomys striatus
Podgatunek - L.
striatus massaicus
L.
striatus ardens
Gatunek
- Lemniscomys macculus
Podgatunek - L.
macculus macculus
Gatunek
- Lemniscomys griselda
Podgatunek
- L. griselda maculosus
L.
griselda limulus
L.
griselda rosalia
L.
griselda dorsalis
L.
griselda maculosus mearnsi
Lemniscomys barbarus
(Mysz
berberyjska)
Do
rodzaju Lemniscomys zalicza się cztery gatunki myszy. Zostały
one sklasyfikowane według ubarwienia. Może być ono jednolite lub w różny
sposób nakrapiane. Amatorsko hodowane są myszy berberyjskie (Lemniscomys
barbarus), które charakteryzuje pasiasty grzbiet. Stąd też inna
nazwa tego gatunku – mysz pasiasta lub paskowana. Używane jest też
określenie mysz trawna, a w sklepach zoologicznych można ją spotkać
jako mysz afrykańską. Po angielsku zwana jest
Zebra Mouse lub African Striped Grass Mouse.
Koszt jednej myszy to około 23 do 32 zł.
Pręgi na
ciele zwierzęcia układają się
przemiennie – jasno kremowe z ciemno brązowymi. Przez środek
grzbietu i dalej ogona przebiega pojedyncza czarna smuga. Spód ciała
jest biały lub prawie biały. To czy paski pokrywają również głowę
czy nie jest cechą osobniczą. Takie zabarwienie ciała ma funkcję
maskującą, ułatwia myszkom ukrycie się przez drapieżnikiem.
Ciało
tych myszy jest smukłe, bez wyodrębnionej szyi. Uszy są małe,
przylegające do ciała, pokryte krótką sierścią. Oczy dość duże,
czarne, otoczone jaśniejszą obwódką.
Długość
ciała myszy berberyjskiej, należącej do mniejszych w swoim rodzaju,
waha się od 7, 5 do 12 centymetrów, w tym głowa mierząca około 3
cm. do tego dochodzi ogon mierzący od 8 do 13 centymetrów. Masa zwierzęcia
to 23 do 41 gram. Na wolności dożywają najczęściej niewiele ponad
rok do półtora, w niewoli żyją do 4, często 3 lat.
Myszy te
występują na suchych obszarach północnej oraz środkowej Afryki. Są
to obszary Północnej Ugandy, Środkowej i Południowej Kenii, Tanzania
i okolica Jeziora Wiktorii. Żyją na suchych równinach, sawannach i półpustyniach.
Zamieszkują krzewiaste zarośla, często, jako miejsce odpoczynku i
schronienia wybierają gałęzie.
POMIESZCZENIE
Hodowane
w domach myszy berberyjskie podobnie jak w naturze powinny żyć w
grupie. Przestrzeń przypadająca na jednego osobnika powinna wynosić
minimum 63 dm3 (np. 60 × 35 × 30). Najlepiej umieszczać w
szklanych terrariach, które utrzymają odpowiednia temperaturę. Musi
ono być przykryte siatką lub pokrywą, ponieważ myszy te mogą skakać
do wysokości nawet 60 cm.
Zbiornik
należy umieścić w zacisznym, spokojnym miejscu. Myszy należy trzymać
w cieple, aby zapobiec przeziębieniu, w miejscu, gdzie dociera światło
rozproszone. W naturze myszy żyją w temperaturach dochodzących do 34°C,
spadająca w nocy do 20 - 24°C. Wilgotność wynosi od 40% do 60%.
WYPOSAŻENIE I ZABAWKI
Ściółka
dla myszy berberyjskich powinna być nie pyląca. Można sporządzić
mieszankę kawałków drewna, kory, trocin, liści, piasku i torfu lub użyć
któregoś z dostępnych na rynku podłoży. Należy zapewnić myszkom
też jakiś materiał na legowisko, np. siano lub bezzapachowe
chusteczki. Można też użyć skorupy kokosa. Myszy berberyjskie załatwiają
swoje potrzeby w jedno miejsce, a ich mocz nie wydziela silnego zapachu.
W związku z tym ściółkę wystarczy zmieniać raz na dwa tygodnie. W
terrarium powinno się umieścić gałązki, po których myszy lubią się
wspinać. Drewna lepiej szukać jak najdalej od ulic aby nie było
zanieczyszczone spalinami. Do wyposażenia terrarium można też użyć
kamieni i elementów ceramicznych, które będą służyć myszkom za
schronienie. Berbery potrzebują dużo ruchu, w naturze mogą przemierzać
dziennie nawet 5 do 6 kilometrów. Dlatego też warto zapewnić im kołowrotek.
Można też zorganizować myszkom plac zabaw poza klatką, np. pudełko
z chusteczkami.
TRYB ŻYCIA
Myszy berberyjskie żyją w
grupach rodzinnych, w podziemnych norach lub opuszczonych kopcach terminów.
Gniada budują z siana i liści. Zwierzęta te są dość płochliwe,
gdyż w każdej chwili mogą paść ofiarą drapieżnika np. węża czy
drapieżnego ptaka. Są aktywne zarówno w dzień i w nocy, jednak za
dnia wolą nie opuszczać schronienia. Wówczas wychodzą jedynie na krótko.
W naturze myszy żywią się takim pokarmem jaki akurat uda im się
znaleźć, mogą to być nasiona, rośliny zielone, owoce, liście,
korzenie, czasem owady i inne bezkręgowce.
OSWAJANIE
Myszy berberyjskie nie należą do
zwierząt szczególnie udomowionych. Przyjemność z posiadania tych
zwierząt można czerpać głównie z ich obserwacji, zapewniając
warunki jak najbardziej podobne do naturalnych. Wiele przyjemności na
pewno da też nawiązanie z nimi kontaktu. Należy traktować je w sposób
spokojny i delikatny, nie wolno wykonywać gwałtownych ruchów – brać
myszek za ogon czy wyciągać z gniazda. Ogonek myszy jest bardzo
delikatny i mogą go łatwo stracić. Zdarza się, że przerażony
osobnik zastyga, udając martwego. Jeśli istnieje potrzeba wzięcia do
ręki myszki należy przykryć ją delikatnie dłońmi i zagarnąć.
Najlepiej zdobywać ufność tego zwierzątka poprzez pokarm podawany z
dłoni. W ten sposób mysz kojarzy właściciela z czymś pozytywnym.
Ale może się zdarzyć tak, że mysz będzie się z czasem domagać
jedzenia szczypiąc dłoń. Dlatego też można próbować oswajania wkładając
do terrarium samą dłoń, aby się z nią oswoiły i nie kojarzyły z
niczym niebezpiecznym. Trzeba pamiętać aby nie zrazić do siebie
gryzonia gwałtownymi ruchami czy hałasując. Przy trzymaniu myszki na
ręce należy być bardzo ostrożnym, mysz może spaść i zrobić sobie
krzywdę, przestraszyć się lub uciec. Mimo tego, że myszki te goszczą
w naszych domach od niedawna, potrafią czerpać dużą przyjemność z
obcowania z człowiekiem.
ŻYWIENIE
Dostępne w
sklepach zoologicznych mieszanki podstawowe są zbyt tłuste dla myszek
berberyjskich. Żywienie takim pokarmem może doprowadzić do groźnej
dla zdrowia otyłości. Przede wszystkim należy z umiarem podawać
nasiona słonecznika oraz orzechy. Jeśli nie ma możliwości sporządzenia
własnej mieszanki można usuwać z karmy nadmiar tłustych nasion.
Odpowiednia dla tych gryzoni będzie mieszanka składająca się z
pszenicy (20%), prosa (15%), kanaru (10%), kukurydzy (10%), nasion traw
(10%), ryżu (10%), gryki (5%), jęczmienia (5%), owsa (5%), nasion lnu
(3%), nasion konopi (1%) i nasion słonecznika (1%). Uzupełnieniem
podstawowego pokarmu mogą być owoce i warzywa podawane co drugi dzień.
A także skorupki i białka jajek, które zapewniają ważny dla nich
wapń. Chleb oraz kostki mineralne zapewnią myszkom możliwość ścierania
zębów. Mięso i inne źródła białka można podawać raz na tydzień.
Ani świeży pokarm, ani mięso nie powinny zawierać sosów, soli i
innych przypraw. Myszy berberyjskie jedzą dość dużo jak na swój
rozmiar. Należy je karmić raz lub dwa w dziennie. Jeśli dostają
pokarm o tych samych porach przyzwyczajają się do takiego trybu i o
określonej godzinie oczekują jedzenia. Początkowo z podanego jedzenia
wybierają świeży pokarm, po czym przechodzą do ziaren. Myszom nie
wolno dawać chipsów, czekolady, itp. Nawet jeśli te produkty im nie
zaszkodzą, to spowodują zbytni przyrost tkanki tłuszczowej.
ŁĄCZENIE
Chcąc połączyć
dwie myszy berberyjskie należy oba osobniki włożyć do terrarium
samicy. Nigdy nie wolno wkładać obu zwierząt do terrarium samca. Jeśli
samica będzie miała ruję samiec nie powinien jej atakować, bardzo
trudno jest jednak stwierdzić ruje u samicy. Łączenie dwóch samców
jest raczej nie możliwe, są one bardzo agresywne w stosunku do siebie.
Samce akceptują się jedynie jeśli dorastają razem. Sytuacja jest
zupełnie inna w przypadku dwóch samic. Im młodsze zwierzęta tym łatwiej
się zaakceptują. Myszy należy łączyć na neutralnym terenie, jednak
nie zawsze może to przynieść skutki.
ROZMNAŻANIE
Samce
osiągają dojrzałość płciową w wieku około 8 - 10 tygodni. Samice
po kilku miesiącach, jednak należy dopuszczać je do rozrodu dopiero w wieku roku. Gody
rozpoczynają się gonitwą i walką między osobnikami. Pod
koniec ciąży samca należy oddzielić od samicy. Po ciąży trwającej
od 20 do 28 dni, na świat przychodzi najczęściej od 2 do 5 młodych,
najwięcej 12. Małe zaraz po urodzeniu ważą 2 - 3 g i mierzą około
1, 5 cm. Ich ciało pokryte jest delikatną sierścią na której mogą
się już pojawić paski. Oczy otwierają się po 6, 7 dniach. Matka z
małymi powinna dostawać pokarm dwa razy dziennie. Młode stały pokarm
zaczynają przyjmować po tygodniu do dwóch. Myszki można oddzielić
od matki jednak dopiero po dwóch miesiącach od urodzenia.
CHOROBY I URAZY
Myszy
berberyjskie są szczególnie wrażliwe na urazy ogona i łapek. Nigdy
nie można podnosić ich za ogon, trzeba też używać bezpiecznych, pełnych,
kołowrotków.
Trzeba
kontrolować wciąż stan zdrowia myszy, jeśli coś się przydarzy nie
należy się wahać i od razu zabrać zwierzę do weterynarza. Nie należy
jednak ślepo wierzyć lekarzowi, gdyż jest mało specjalistów od małych
zwierząt, w razie wątpliwości warto się skonsultować z innym
specjalistą.
PRZEDSTAWIONE TU
INFORMACJE POCHODZĄ Z NIŻEJ PODANYCH ŹRÓDEŁ,
AUTORKA NIE HODOWAŁA
I NIE HODUJE TEGO GATUNKU MYSZY
Bibliografia:
„PIJ-awka”,
„Terrarium”, styczeń 2003
www.hiiret.fi
www.rodent-info.net
WRÓĆ
|
